Bruno Schulz i psychoanaliza

Lis 22, 2017 przez

Już za dwa dni w Instytucie Mikołowskim spotkanie z Pawłem Dyblem związane z promocją jego najnowszej książki – Mesjasz, który odszedł. Bruno Schulz i psychoanaliza (wyd. Universitas, Kraków, 2017) połączone z wernisażem wystawy autorstwa Zbigniewa Milczarka Zainstalowani na wieczność – Bruno Schulz i Drohobycz. Prowadzenie Maciej Melecki i Krzysztof Siwczyk.   Twórczość Brunona Schulza stanowi osobliwą wersję Freudowskiego „romansu rodzinnego”, w którym figura Ojca, reprezentanta biblijnego Prawa, utraciła centralne znaczenie na rzecz figur kobiecych – Adeli, Bianki i Matki. Zmiana nie polega jednak na tym, że kobiety stały się teraz podmiotem Prawa, ale na tym, że Prawo stało się parodią siebie. Okazało się ono w rękach kobiet Prawem pozorowanym, które nastawione jest na poniżanie męskiego podmiotu. Wynika to stąd, że pozycja kobiet w roli podmiotu Prawa została im narzucona przez Józefa/Brunona, który w ten sposób...

Czytaj więcej

Bruno Schulz i psychoanaliza

Cze 29, 2017 przez

Mesjasz, który odszedł. Bruno Schulz i psychoanaliza Pawła Dybla (Universitas). Polecamy.  Twórczość Brunona Schulza stanowi osobliwą wersję Freudowskiego „romansu rodzinnego”, w którym figura Ojca, reprezentanta biblijnego Prawa, utraciła centralne znaczenie na rzecz figur kobiecych – Adeli, Bianki i Matki. Zmiana nie polega jednak na tym, że kobiety stały się teraz podmiotem Prawa, ale na tym, że Prawo stało się parodią siebie. Okazało się ono w rękach kobiet Prawem pozorowanym, które nastawione jest na poniżanie męskiego podmiotu. Wynika to stąd, że pozycja kobiet w roli podmiotu Prawa została im narzucona przez Józefa/Brunona, który w ten sposób próbuje ratować swój świat bez Ojca. Ta strategia ma jednak swoją cenę. Jest nią permanentne nicestwienie Schulzowskiego świata prozy. W degradacji roli Ojca zawiera się zarazem klucz do objaśnienia masochizmu i fetyszyzmu Józefa/Brunona. Jest ona równoznaczna z degradacją świata...

Czytaj więcej

Schulzowskie miejsca i znaki

Lut 23, 2017 przez

Schulzowskie miejsca i znaki Jerzego Jarzębskiego w wydawnictwie słowo/obraz terytoria Jerzy Jarzębski: O Schulzu pisze się zwykle na dwa sposoby: albo przez kumulację różnych, kolejno nakładających się na siebie pomysłów i języków interpretacji, z maksymalnym jednak szacunkiem i lojalnością wobec poprzedników, albo w zgiełku kłótni z nimi, kłótni wykluczającej uznanie ich racji i przeoczającej fakt, że samemu się z nich korzysta. Dzieje sporów wokół Schulza dopuszczają do głosu obydwa style interpretowania. Ale – co osobliwe – choć sam należę raczej do pierwszej szkoły badaczy i w zamieszczonych tu szkicach Czytelnik zauważy przede wszystkim zapis stopniowej ewolucji myślenia o nim, to z pewnym zaskoczeniem dostrzegam podobieństwo różnych moich pomysłów do idei prezentowanych przez badaczy skłonnych do zwady. Da się udowodnić, że „kumulacjoniści” miewają niekiedy idee analogiczne jak „rewolucjoniści”. Różnica leży głównie w trybie ich prezentacji....

Czytaj więcej

Bruno Schulz o „Sklepach cynamonowych”

Lip 2, 2015 przez

W warszawskim „Tygodniku Ilustrowanym” z 28 kwietnia 1935 ukazały się, w opracowaniu Stanisława Ignacego Witkiewicza, teksty poświęcone niezbyt jeszcze wówczas znanemu rysownikowi i debiutującemu pisarzowi Brunonowi Schulzowi. Całość zatytułowana „Wywiad z Brunonem Schulzem” składa się z dwóch części. Otwiera ją entuzjastyczny wstęp Witkacego o twórczości Brunona Schulza. Część druga to autokomentarz autora „Sklepów cynamonowych” , będący odpowiedzią na zadane mu listownie przez Witkiewicza pytania. Prezentujemy fragmenty „Wywiadu” dotyczące wydanych niecały rok wcześniej „Sklepów cynamonowych”. Zachowano pisownię oryginalną. STANISŁAW IGNACY WITKIEWICZ (…) Na naszym zaprzałym, antyintelektualnym horyzoncie literackim, gdzie przeważa błazeństwo i podlizywanie się ohydnej Klempie – publice, zepsutej już od lat ciągłemi karesami podlizywaczy, książka Schulza jest zjawiskiem pierwszorzędnem. Przecież poza Kadenem (który gdyby miał więcej odwagi i charakteru, gdyby dbał o swój rozwój umysłowy, byłby genjuszem wszechświatowym najwyższej możliwej marki) niema u nas dosłownie...

Czytaj więcej

Tuszyńska tropi tajemnice Brunona Schulza

Cze 17, 2015 przez

Agata Tuszyńska proponuje nam, tym razem, niezwykłą literacką opowieść, w której mieszają się wątki dramatu, miłości i wojny. Wydawnictwo Literackie opublikuje już niedługo jej książkę „Narzeczona Schulza”. To śledztwo w sprawie Brunona Schulza, mitycznego geniusza z Drohobycza – czy są jeszcze w jego życiu i legendzie nierozwiązane zagadki? Czy są ślady wiodące w nieznane obszary? Autorka podąży szlakiem Józefiny Szelińskiej, jedynej kobiety, której Schulz proponował małżeństwo. Chce poprowadzić czytelnika ich nieoczywistymi drogami, porozmawia z ludźmi,   odczyta niepublikowane listy Józefiny do Jerzego Ficowskiego, biografa pisarza. Być może zbliży się do odpowiedzi na stawiane od dawna pytania: Co da się powiedzieć o losach Mesjasza – tajemniczego rękopisu ostatniej książki Schulza?  Kim była  muza i narzeczona Schulza Józefina Szelińska? Dlaczego Schulz malował barwne freski na zamówienie esesmana, gorliwego wykonawcy planu Zagłady? Autorka Oskarżonej Wiery Gran zafascynowana życiem...

Czytaj więcej