Schulzowskie miejsca i znaki

Text_2

Schulzowskie miejsca i znaki Jerzego Jarzębskiego w wydawnictwie słowo/obraz terytoria

Jerzy Jarzębski: O Schulzu pisze się zwykle na dwa sposoby: albo przez kumulację różnych, kolejno nakładających się na siebie pomysłów i języków interpretacji, z maksymalnym jednak szacunkiem i lojalnością wobec poprzedników, albo w zgiełku kłótni z nimi, kłótni wykluczającej uznanie ich racji i przeoczającej fakt, że samemu się z nich korzysta. Dzieje sporów wokół Schulza dopuszczają do głosu obydwa style interpretowania. Ale – co osobliwe – choć sam należę raczej do pierwszej szkoły badaczy i w zamieszczonych tu szkicach Czytelnik zauważy przede wszystkim zapis stopniowej ewolucji myślenia o nim, to z pewnym zaskoczeniem dostrzegam podobieństwo różnych moich pomysłów do idei prezentowanych przez badaczy skłonnych do zwady. Da się udowodnić, że „kumulacjoniści” miewają niekiedy idee analogiczne jak „rewolucjoniści”. Różnica leży głównie w trybie ich prezentacji. Sądzę więc, że istnieje jakaś wspólna historia czytania Schulza i rozumienia jego twórczości. Jedną z jej wersji znajdziecie Państwo w tym tomie.

Jerzy Jarzębski, krytyk i historyk literatury; wybitny znawca twórczości Witolda Gombrowicza, Brunona Schulza i Stanisława Lema, a także zagadnień współczesnej prozy. Redaktor serii Dzieła zebrane Stanisława Lema, Pisma zebrane Witolda Gombrowicza (wspólnie z Włodzimierzem Boleckim i Zdzisławem Łapińskim) oraz Lektury polonistyczne: literatura współczesna i Lektury polonistyczne: dwudziestolecie (z Ryszardem Nyczem). Współautor serii Lekcja Literatury z Jerzym Jarzębskim i Andrzejem Zawadzkim. Laureat m.in. Nagrody Fundacji im. Kościelskich (1985). Członek jury Nagrody literackiej Nike (2001-2003) oraz Nagrody Fundacji im. Kościelskich (od 1993).

Powiązane wpisy

Udostępnij